Nunggu Sepur Senja Bengawan

Deni…, Deni…, ya jeneng kuwi sing ngebaki atiku esuk iki. Sanajan bagaskara  sumunar ana ing brang  wetan wus njalari kulit semlenget, nanging aku  isih sabar lungguh ana peron kene. Nunggu kanthi rasa ati tetep kebak rasa. Sing mesthi luwih akeh rasa bungah tinimbang rasa liyane jroning atiku. Setasiun Jebres ora tau sepi. Sansaya  awan setasiun ketambahan akeh calon penumpange. Wong lajon kang mangkat mergawe ana Ngayogjakarta jebul isih tetep akeh, ora bedha limang taun kepungkur.

Mbiyen sepur Prambanan Ekspres kang asring diarani prameks nate mbungkus crita endah. Sanajan mung seminggu sepisan mesthi wae aku dadi pelajon. Jumuah sore mulih Solo, Minggu sore wis bali maneh ana kosan,  kerepku ben senen esuk wus isoh ngijabahi ngawruh ana pawiyatan luhur. Mulane kancaku akeh sing omong menawa aku iki isih mbok-mboken. Ora isoh pisah saka ibune.

“Malem minggu, kepenak pacaran kok malah mulih.”
“Pacarane karo simboke!”
Aku mung mesem, mangkono iku uninane kanca-kanca mesthi saben setu esuk utawa Jumuah. Sakperangan kancaku nyawang malam minggu iku malem kang indah, bisa sih katresnan marang sir-sirane.
Kanca-kancaku uga ra reti saktemene mulihku nganggo Prameks iku ana sabab liyane.  Bisa-bisaku wae, wong digawani montor, pendhak dina numpak montor, lha kok mulih menyang Solo kurang luwih mung sejam wae kok milih nyepur. Salah sijine wanadya kang wis prenah nggawe atiku ser-seran, ketemu ana setasiun Lempuyangan. Lungguh jejer ana peron kaya nunggu sepur, nanging ora reti menawa sepur sing ditunggu jebul padha, sepur pramek kang kaaran randha amarga warnane ungu.

“Deni.”
Mengkana wangsulan cekak pambuka sakwise tak tetegne atiku nakoni asmane. Aku radha mak plenggong, mosok asmane kok kaya asmane lanang.
“Sinten, Mbak?”
Wanadya iku noleh, nyawang aku. Sepisane  radha mencereng, nanging trus mesem, nanging hamung sithik.
“Deni Ayu.”

Aku manthuk-manthuk, rumangsa enthuk angin. Seranong, mosok asmane kok kaya asmane lanang. hakbanjue malah nggawe aku isin, jebul tangane isih nyekel bukune sakwise tanganku arep ngejak salaman. Dheweke ora ngelungke tangane lan ora nakoni balik babagan jeneng marang aku. Raiku kaya cedhak mawa, dadi semlenget. Tujune sakitarku  padha ora nggateake, sibuk mencet hape.

Jenenge wae jodho, jebul Deni Ayu iku omahe jejer daleme Bulik Istiqomah malah tunggal sakpekarangan pisan. Deni ayu kaget pas dina minggu esuk lagi nyapu aku nyepedha ngeterke titipan ibu kanggo bulik. Wiwit dina minggu, pasemone kang sakdurunge judes dadi luluh. Eseme kang manis asring njedul, malah sakjroning turu wae njedhul barang.

Mulane saben ketemu ana kampus utawa sakdengah papan dadi akrab. Mula asring janjian mulih bareng, nyepur. Sepur iku unine Deni Ayu angkutan paling romantis, isoh kanggo ngresiki panyawang, isoh kanggo ngilangke pikiran kang njundhet. Sepur pancen bedha, aku luwih seneng nyepur mangkat-mulih Jogja. Apa maneh mesthi janjen mbi Deni.
Iku wus limang taun kepungkur. Sakwise lulus lan ditampa ana Departemen Kehutanan aku blas ra tau ketemu Deni. Apa maneh aku ditugaske ana Kalimantan lan keprungu menawa Deni sakwise lulus kerja ana Jakarta. Bulik Istiqomah uga asring crita menawa nganthi seprene dheweke durung duwe sisihan, malah pendhak mulih nakoke kabarku.

Apa-apa menawa jodho iku mesthi gampang wae. Wingi sore dolan ana daleme Bulik kok ana kabar menawa Deni arep mulih. Sakdurunge ora precaya menawa ngaggo sepur Senja Bengawan,
“Sanajan sepur ekonomi, nanging saiki wus resik. Ora kaya mbiyen maneh.”
“Lha Deni sampun sukses tho, mosok sepur ekonomi?”
“Deni iku wanadya kang bedha. Liyane ayu, prigel, setiti, seneng andhap ashor. Wah cocok pokoke nek dadi manthune mbakyu.”
Aku mung mesem ngrungoake pangalame bulik.
Bapak kalawan ibu radha kaget kok bar subuh wus nembung kunci mobil. Biyasane lungo ngonthel utawa nyepedha montor kok nyilih mobil barang. Ibu mung kaget dhaksauri menawa njmeput kanca ana setasiun.
“Kanca apa kanca?”
“Halah sibu ki, kaya ra tau enom.”
‘Dari arah barat di jalur tiga akan berhenti kereta api Senja Bengawan dari Jakarta tujuan akhir Stasiun Jebres.” Swara saka horen manehi cecala.

Atiku sansaya kemepyar, sedela maneh Deni mesthi kaget ketemu aku ana setasiun. Wus telung taun ora ketemu, mesthi wae pasunare samsaya ayu. Apa maneh saiki wus duwe kasil dhewe, dadi manajer ana sakjroning perusahaan distribusi salah sawijining kosmetik 

Dhumadhakan semboyan 35 keprungu tekan peron. Loko sepur Senja Bengawan alon nyedhak setasiun. Atiku samsaya bungah. Siji-siji wong mudhun saka sepur. Aku ngemati tanpa kedhep. Iku Deni, nganggo kerudung ijo nggawa tas cangkleng. Aku mlayu arep luwih nyedhak, nanging trus mandeg. Deni ora dhewe, ana pawongan lanang jebul ngetutke lan nggawaake tas gedhe. Mungkin wae kanca mlaku, pikirku. Bener, pawongan iku nyelehke tas trus mlaku nuju kamar mandhi.

Aku mlaku nyedhak, kurang luwih rong meter Deni katon kaget.
“Mas Rizal!”
“Iya, Dhik, Iki mau ngeterke kanca tindak Jogja.”
Aku goroh babagan iku. Trus njupuk tas gedhe ana ngarepe.
“Sekedhap nggih, Mas.”
“Lha nunggu sapa maneh?”
Let sedelo pawongan lanang mau teka.
“Niki, Mas, kenalne mbi calon kulo.”
Aku nratap, kaya wae setasiun ana gempa. Panyawangku lamur, ngadegku kaya kurang jejeg.
“Wonten napa, Mas?”
“O.....ora, dhik, ayo sisan wae nunut mobil.”

Deni karo pawongan lanang kang dikenalke calone iku ngetotke aku. Mlakuku kaya ora ngambah lemah. Atiku kemliyer. Ana mburi, gegojekan Deni karo calone nganggo bahasa indonesia samsaya nambahi atiku miris. Jebul Jodho iku dudu amarga rasa kang dipendhem, nanging kudu diomongke- aku rada nyesel.

Omah gedhek 2012

solo pos , Kamis Pahing 12 Juli 2012

Pitenah

Wus limang dina nggenahe omahe lik Karto kuwi suwung. Tanggane kang omahe dempetan lan tunggal sumur ngandhake menawa lagi tindakan nggoleki bojone kang lunga ana ing Lampung. Jenenge wae garwa--sigaraning nyawa mesthine ora amor karo sisihan wus pathang wulan  anane bedha, mung klisikan, lan ngetungi usuk kang kebak sawang. Nanging ana maneh kabar liyane, lungane iku mau jarene nlisik kabar kanginan. Bojone sakjene iku wus bali, nanging saiki sedheng karo wong lanang liya. Jarene penggaweyane kontraktor, sugih mblegedhu,  gawanane prahoto, lan dununge ana Klaten.

Krungu kabar kang ora nggenah iku mau saktemene aku wus ora patiyo ngrawes. Babagan iku kanggoku wus melu wilayah personal, dadi dudu urusanku, kayane menawa melu-melu iku malah dadi luput. Isoh-isoh diarani legan nggolek momongan. Mesthine aku wegah diarani lan kedakwa mangkono iku. Keluwargane dhewe wae isih butuh dirumat kok, malah melu metani omahe liyan.

Nanging, kabeh panemuku mau dadi luntur, dadi leleh kaya es kang kena panas ing mangsa ketiga. Gara-garane tanpa  sengaja ketemu karo Lik Tumini  ana Pasar Klewer. Saktemene aku dhewe ora duwe niyat dolan ana Pasar klewer, lha kok iki pas niyatku arep nggolek buku lawas ana saklore alun-alun  makjegagug saklebatan kaya reti Lik Tumini.

Pancen ana kang bedha. Rambute saiki wus ditutupi krudhung. Sadhangane resik lan kaya sandhangane wong arep tindak pengajian. Iki mawa tandha-tandha menawa bener ana kang ora beres. Mesthi ngene iki, lakune wong kang culika. Wus akeh conto menawa babagan iku. Saben dina ana tipi kae wanadya kang korupsi, colong-jupuk duwit Negara mesthi terus nganggo krudhung. Dupeh isoh nutupi tumindake kang nalisir saka paugeran. Sandhangane trus dadi katutup, mligine ben enthuk sebutan muslimah.

Jebul Lik Tumini wis isoh melu-melu nggon tipi kae. Lha malah kang nambahi kagetku, sapa pawongan lanang kae. Nampani blanjanane lik Tumini trus dileboke ana Kijang Ijo. Bhadalah tenan, jebul bener kandhani wong-wong kae. Iki nambahi bukti, Lik Tumini pancen sedheng. Dhaksawang terus kijang ijo iku nganti budal, ninggalke parkiran  alun-alun lor. Wus tak tumpes niyatku nggolek buku.

Sepedha montor dakgas, trus muter bali ngliwati museum wayang, supit urang lan kraton. Rasane atiku kaya sebel nyawang kedadeyan ngono iku. Aku kelingan Lik Karto, Hasnah, lan Bagas. Pacobaning urip kok ya kaya ngono. Anake kang sekolah ana SMP mesthi dadi kendho pikire. Aku kudu ngomong marang lik Karto babagan iki mau. Sakdurunge kebacut sakabehing kudu diakhiri.

Tekan gapura sisih kidul, sepedha montorku dak alonke. Jebul tumbu oleh tutup, ana Lik Karto lagi ngiras ana es plengeh. Lik Karto mesem weruh aku, nyumanggaake, nggeser lungguhe lan nyalami tanganku. Aku banjur pesen sop buah lan nyawang kahanan, pantes ora ngomong bab wigati ana panggonan kene. Sakjine panggonane isih sepi, durung ana cah sekolah jajan lan nongkrong. Lambeku kaya dikunci. Arep miwiti gunem kaya ora tegel, Lik Karto sajak bungah, dadi dak simpen wae gunemku kanggo wektu seje. Pancen bener, Lik Karto lagi bungah, sop buahku wus dibayar sisan, trus jarene arep nutugne laku.

**

“Aja ngayuwara lho, Pak. Lik Karto ki budhal no Lampung. Kok malah nge es barang.”

“Apa aku tau goroh tho, Bu. Iki bener. Malah aku dibayari sisan je. Babagan Lik Tumini aku ya bener. Sanajan aku kerep ana ngarep komputer, mripatku isih sehat.”

“Apa iya…ya…Iki mau omahe Lik Karto uga ngudunke pasir lan semen kok, Pak.”

“Lha, lak bener tho. Sik, apa sakjane lik Karto reti menawa bojone kuwi sedheng trus malah diumbar. Didol…”

Lastri banjur meneng. Dheweke kaya ngiyani gunemku, lan jenenge penulis mesthi analisane lantip. Lastri blas ora nyauri maneh, malah saiki mesem lan ninggalke aku dhewean ana omah ngarep. Saka mburi Lastri nawani kopi, nanging wektu iki aku pingin sowan ndaleme pak erte Jiman, mbokmenawa nduweni gagasan luwih becik kanggo sakabehing.

Lakuku wus tekan sakngarepe omahe lik Karto kang kencar-kencar lampune. Pancen wong begja kuwi nemu kebacikan ana sakdengah papan, erte Jiman lagi nongkrong ana kono, banjur dak awe. Kanthi omongan lirih  blaka suta apa wae kang dak weruhi mau awan. Erte Jiman malah kaget,

“Tenane lho, Mas. Aja pitenah lho.”

Swarane erte Jiman iku banter lan kayane keprungu lik Karto kang nyepaake wedhang ana meja. Lik Karto mung malah mesem, trus ngaturi erte Jiman nyicipi wedhange.

Daklanjutke critaku, nganti analisaku kang runtut. Muga-muga wae erte Jiman ngerti niyatku mbukak babagan iki.

“Iya, Mas, dak cobane dhisik.” sumawure erte Jiman.

Aku lan erte Jiman trus lungguh ana bale, ambune kopi ora isoh ditampik saka irung. Lagi saksruputan dumadhakan ana Kijang ijo mandeg. Bener iku Kijang ijol mau awan.

“Wah, kepenaran, Pak erte, menika wonten rayi kulo ingkang lami mboten ketemu.”

Lik Tumini mudun soko Kijang ijo iku, trus disusul pawongan lanang bagus. Tangga teparo kang reti ana Kijang anyar mandheg banjur padha moro, salaman karo lik Tumini diteruske geguyonan.  Aku njegegeg meneng wae, kaya patung.

Aku mlipir mulih. Atiku rasane wus ora karuan. Lagi dina iki rumangsaku dadi manungsa kok ora duwe aji. Tujune wae ora ana tangga utawa wong liya kang aku wenehi kabar mau. Menawa ana, mesthi aku tambah isin, dadi wong kang ora isoh njaga ilat lan uni. Bojoku kang nglorohi saka pawon ora tak rewes, mung dak sauri menawa aku kesel. Aku mlebu kamar lan ngliwati pangilon. Kaya ana kang bedha ana sirahku. Dhaksepadake kanthi premana ana sakngarepe pangilon. Bener, ana kang bedha. Bener,  sakliyane ilatku metu amarga dhowo  uga ana sungu kang isih cilik ana sirahku, saknduwure kuping. Hadeuh.  

Kapacak ing Jagad Sastra Solopos, sasi September 2013

Kanugrahan

Udan saka mau awan durung leren. Truk wedi sing biyasane liwat ping papat nganti ping lima saben dinane, dina iki babar blas ora ono sing lewat. Gunung merapi sing njebluk dino-dino kepungkur marai atine Darno samsoyo kethar-kethir, duwit sing ono kanthong gari isih telung ewu, cukup kanggo tuku kopi segelas, rokok rongler. Isih maneh gerimis ngene iki marai  wethenge krasa mlinthir, krasa luwe amargo soko mau esuk mung sarapan pohong goreng loro, iku wae sing akek mas Jiman.

“Ojo mung ngalamun, dadi wong cilik kudu ikhlas, ora oleh ngresah. Sing isoh dilakoni saiki dilakoni wae. Ora oleh mikir liya-liyane.”

“Ning piye tho, Mas.”

“Piye apane, bojomu sing wis arep mbabari?”

Sakbanjure mas Jiman ngelongake rokok tingwe, nanging Darno milih mbakau lan sek sing isih ono njeru bundelan, lan tangane nglinting mbakau mau. Kanggo ngilangke adem lan nahan luwe isohe mung klepas-klepus, sanajan mbakaune apek.

“Kok yo, njebluk to, Mas?”

Pitakone Darno karo ngleposke pelok dadiake mas Jiman kaget, nanging mung sedelo. Wong tuwo sing umure seket taun kuwi bali maneh karo lambene sing klepas-klepus lan nyawang banyu sing nlisir cagak omah.

“Ngene iki kersane gusti, ora ono manungso isoh ngowahi opo sing wis dadi pepesthi. Mbok arep nggawe opo wae kangga mbendung bebendhu, arep nganggo alat sing canggih koyo ngopo, nek Gusti ora marengke, pintere manungso mung sak regete tumo.”

“Lha opo laire anakku pas aku ora duwe duit yo dikersake Gusti Aloh ngono kuwi?”

Mas Jiman ora njawab pitakon kuwi, nanging matane nyawang raine Darno sing katon melas meh wae rai kuwi ora ono getihe, ora ono pangarep-arep kanggo sesuk-esuk.

**

Omahe bidan Dibyo akeh banget sing lagi bayen, wis ora ono kamar kosong. Bejone Darno isih isoh manggon kamar paling pojok, pinggir kebon. Ing omah bayen sing jembar kuwi ora ono pawongan sing mrengut, kabeh koyo kebak bungah. Podho geguyonan lan jagongan gemreneng. Ing kamar liyane tangise bayi malah dadi gendhing dhewe, koyo balapan karo gemrenenge sing podho thilik.

“Ojo kakehan ngalamun, No, cepet dijupuk thermos wedang panas, engkow bengi isoh lak dinggo nggawe kopi apa teh.”

Darno isih meneng, gegere isih semendhe ono tembok nyawang bojone sing turu saka mau sore.

“Cepet tho, Le!”

Omongane simbok babar blas kaya ora dirungoke Darno. Simbok banjur nyedhak lan njiwit tangane Darno.

“Le, gek ndhang mangkat kana lho!”

Darno hanjegegeg, kaget ngrasake tangane lara.

“Ojo mung nglamun wae. Ono wong tuwa saka mau ngomong malah mung disepelekke. Cepet dijupuk thermose!”

“Nggih, mbok, sinten sing nglamun niku?”

Darno semawur karo nyedak bojone, nyawang sedela sakbanjure mlangkah metu. Simbok mung ngurut dada nyawang manthune sing koyone lagi bingung kuwi.  

Lakune Darno alon-alon, laku macan luwe, matane wis mbrebes mili. Dadi wong urip sing dirasakke paling abot koyo wengi iki. Sanajan kabeh uwong ngomong dheweke enthuk kanugrahan, nanging Darno sing ngrasake malah sakwalike.

“Anakmu lair lanang, slamet, nggantheng koyo bapakke. Apa maneh iki wulan becik, wulan Besar sing akeh kaberkahan.”

“Kudune kowe akeh syukur, No, bojomu ora sah operasi bedah. Dadi duwite ora enthek akeh.”

Darno ora isoh lali alemane mas Jiman, nanging pendhak kelingan swara kuwi atine malah kemebyar, ana rasa wedi banget. Apa maneh dheweke babar blas ora nyekel duwit. Soko ngendi engko anggone bisa mbayar biyaya mondhok, soko ngendi engko nggawe bancakan kanggo bayi sing jarene wong akeh gantheng.

Sajroning ngalamun lan sikile mlangkah, koyo-koyo sak ngarepe ana kemlebat nganggu matane Darno. Wulu ghitoke njegrag, wedi menowo kuwi mau demit sing nunggu wit ringin prapatan sarean. Mlakune dadi jegegeg, ngamati tenanan apa satemene sing kemlebat kuwi mau.

“Mbek…mbek…”

Atine Darno samsoyo menciut, omonge wong akeh demit prapatan sarean biyasane isoh ngembo apa wae. Krungu swara kuwi samsoyo njegrag wulu githoke. Sanajan wedi, nanging matane ngawasi kanthi premana nggon sing petheng kuwi.

“Mbek…mbek…”

Kuwi pancen wedhus, nanging wedhuse sapa wengi-wengi klayapan ana sarean, bathine Darno. Sikile jangkah alon-alon, nyedhaki kewan kuwi. Wedhuse manut banget, ora nggronjal-nggronjal sanajan taline diranggeh Darno. Sakngertine Darno kabeh wedhus sak ndhesa wis dibeleh riyaya wingi.

“Duh, gusti dongaku wis panjenengan ijabah.”

Wedhus mau banjur dituntun. Tujuane Darno mung siji. Pasar Carikan, pasar wedhus Carikan mesthi wus kebak wong. Raine Darno sing mau kesaphut awu, saiki mbranang. Lambene mung mesam-mesam enthuk kanugrahan gusti.

Nanging sakrojing ndalan lakune Darno dikagetke khaji Nur sing menehi salam karo Darno. Khaji Nur karo warga lagi ngempal ana mushola.

“Oalah, No, aku matur nuwun, jebule awakmu sing isoh nemukke wedhus iki. Aku kat wingi wis nggawe sayembara. Sopo wonge sing nemokke wedhus iki arep tak ganjar duwit.”

Darno sing krungu malah bingung, tali wedhus wis dijalok khaji Nur.

“Aku matur nuwun banget, sanajan pirang-pirang dina ilang, nanging wengi iki isih isoh ditemokke. Apa panjalukmu tak rewangi, klambi anyar, onthel anyar,  dhuwit, Apa pit montor anyar, omahmu dibangun. Apa? Apa penginmu?”

“Kulo mboten ngersake napa-napa, Pak Khaji.”

“O.o, aku ngerti susahmu, No. wedhus iki titipane wong, pirang dina meneh mesthi arep dijuphuk. Nek wedhuse ora ono engkow sing isin aku. Kowe sing nylametke aku, No.”

Darno samsoyo kaget, mung amarga wedhus sing regane paling seyuta, Khaji Nur arep menehi hadiah sing luwih akeh. Saking senenge nganti Darno semaput, wong akeh padha bingung.

kababar ing Solopos, Desember 2010

Nyidham Sambel Welud

Dalanan wis sepi, amung suara garengpung ugo jangkrik sing ora kedhat ngerik. Jangkah sikil Warno samsoyo rikat, sanajan dalan pathing grinjal nanging  sikil mau koyo isoh moco ngendi lemah sing ora gawe tatu ing dlamakan. Suminar  rembulan terang nanggal purnama, padhang jiglang, bedho karo wengi wengi kepungkur kang katutup mendhung.

“Mugi Gusti mangestoni kegayuhan becik iki.” bathin Warno.

 Pikirane Warno pathing klidhang, Lastri sing lagi ngandhut enom kudu njalok dikancani, ora gelem ditinggal sanajan sedelo maneh. Nanging sore iki mau ono janur gunung. Lastri kepingin maem sambel welud, welud ora mung sembarang welud,

“Po yo isoh  tho, Dik, dudu musim panen angel nggolek welud.”

“Iki dudu kanggo aku lho, Mas, kanggo jabang bayi sing tak kandhut iki.”

Warno kaget, raine sing mau sumringah koyo gosong. Semono uga Lastri sing nemoni bojone sing bedho bowone, koyo nyesel wis kebacut ngomong. Raine koyo  bocah cilik, ayune kesaput mendhung. Warno ora kuat nyawang bojone sing mrengut ngono kui.

“Aku ora janji lho, Dik, nanging mugo- mugo yo kasil.”

“Welud kali Pudhak mesthi enak, sego anget, lalapan godhong kates.”

Kupinge Warno dadi kaku amargo krungu ucape Lastri sanajan mung lirih.

“Kali Pudhak?”

“Kang Mas mboten kerso? Eling, Mas, iki kanggo bayi awakke dhewe. Suk nek ora dituruti  kersone dadi bayi sing ngiler piye? Dadi bayi sing ora purun nurut ngendikane wung tuwo, pripun, meniko penjalukan sing gampil tho?”

Kali pudhak lagi banjir. Banyu sing kasorot bulan katon mengkilap, bulane katon ngrendem ono jroning kali. Banyu sing mbludhak dadikke bingung Warno, ngendhi ngolek cop welud. Wis sawetoro mlaku ono pinggire kali durung nemokke cop welud.

Suara gemreneng soko pabrik Sritex marai wengi dadi ora kroso sepi. Sanajan soyo wengi, gemreneng mau malah samsoyo krungu, tekan adoh malah isoh tekan ndesane Warno sing jarakke petang kilometer.

Warno wis nglungkrah amargo durung enthuk welud. Lungguh ono sak dhuwure watu sing gedhe. Arep mulih wedi menowo Lastri nesu, darani ora sayang karo anak. Sakjroning limang menit liwat lungguh ono kono, mripatte Warno kaget nyawang banyu sing koyo muter ono pinggirane kali. Banyu sing muter lan tengahe dadi cilik lan jeru. Koyo angin lesus ning cilik. Akeh iwak sing kemrampul, jedul soko njero lan jeburan ono kali. Mripat Warno nyapodoake, kuwi dudu mung iwak thok, nanging ono welude sing pating plunther ngubengi banyu sing isih koyo lesus.

Welud-welud koyo ngrombol, nglompat ndadike semangate Warno pingin ngranggeh, nganti koyo nyawang esemme Lastri sing manis ngenteni ono ngomah.

“Pingin anakku diijabah Gusti.” bathine Warno.

**

Sakpungkure lungone simbok, Lastri kethok lungkrah, anane mung ngalor ngidul ora ono juntrunge. Bener omonge simbok mau, kenopo ndadhak nggolek  welud no kali Pudhak.

“Kali Pudhak lagi wingit-wingite, wingi ono sing kinthir durung ketemu mayite.”

Suara simbok ora bisa ilang soko kupinge Lastri. Atine samsoyo bingung. Ora mungkin dhewekke nyusul, ora mungkin simbokke sing wis tuwo ngekek dikon mlaku nyusul Warno. Saiki anane mung bingung, arep donga ugo bingung. Ora ono donga khusyuk nek atine mung was-was.  

Mangkat no amben ora lali Lastri njupuk sarunge Warno, sarung sing mambu apek kuwi dadi kemul ben rasa salahe diapuro karo Warno.

“Saben tahun kali Pudhak mesthi njaluk nyowo.”

Suarane simbok isih kagowo, marai mripatte Lastri mung ketap-ketip nyawang bantal sing biasane dienggo Warno. Ora kroso luh netes nelessi bantal, jebule ora mung luh matane Lastri nanging grimis wis teko ndadhak. Grimis sing nambah atine samsoyo ora karuan.

Ketambah maneh rasa salah jroning dadane, Lastri nyesel, kenopo mau sore njaluk welud wae soko kali pudhak. Ora kelingan welingge sesepuh menowo wayah wengi kudune ora oleh dolan ono kali. Kali kuwi panggon dumunge dedemit, dolananen makhluk sing ora katon mata. Opo maneh sak awan mau mung udan wae, mesthi kaline banjir. Iki wis jam sewelas, dhelok maneh tengah wengi, lan Warno durung mulih. Mripat sing wis ngantuk angel banget arep diturokke, dadi bingung, sedelo-delo nginguk jam sing suarane ngelingke karo Warno.

Lastri nyepadake, njobo kae suara wong uluk salam po gerimis sing nrocohi lawang. Suara salam soko njobo samsoyo banter, dadikke Lastri sadar soko lamunne sing turun. Koyo suarane bojone, rikat sikile mlangkah soko amben sing kemriyet.

Pintu langsung dibukak, Lastri nyawang nganti ora kedhep pawongan sing ora liyo bojone dhewe.

“Lak apik-apik wae tho, kang?

Lastri langsung ngrangkul Warno. Warno sing lagi bungah atine amargo isoh nggowo bali welud  dadi bingung.

“Ono opo tho, Las, iki lho tak gawakke welud akeh kanggo calon anake  dhewe.”

“Aku wis ora perlu welud, Kang, ono Kang Warno ono cedhakku wae aku wis narimo.”

Welud sing direnteng diuncalke Lastri ono njobo omah. Suara Lastri sing nganggo nangis nambahi bingung Warno. Nanging atine Warno ayem ngrasakke indahing wengi kuwi. 

Solo Pos, Oktober 2010